BAHAR TOMURCUĞUM

Sanki çoook uzun zaman önceydi, sanki ben çoook uzun bir zamandır anneyim. Sadece 1 sene aslında. Biliyorum, daha uzun zamandır anne olanlar bana 'daha dur, çok işin var, asıl bunda sonra başlıyor her şey' diyecekler. Yarınımı bilmiyorum, ben her günün kıymetini bilmeye, her anın tadını almaya çalışıyorum sadece. Her gün MELİNAY ilk doğduğu günkü gibi olmaya çalışıyorum, öyle olmak istiyorum. İlk günkü kadar, şefkatli, sevgi dolu ve sabırlı..Anneliğimin ilk 1 senesinin her günü bir diğeriyle kıyaslanamayacak kadar güzeldi. Her ne kadar ilk günler postnatal durumun verdiği etkiyle biraz salya sümük bir anne olsam da çabuk adapte oldum anneliğe. Günde 8' er defa emzirme, alt değiştirme, gaz çıkarma rutinini sürdürünce 2 ay sonra bir bakmıştım ki, ilk günler elime bile yakışmayan işler konusunda profesyonel olmuştum bile. Zaten ondan sonrası keyifli bir sarhoşluk şeklinde geçmeye başladı. Kızım bize, bana ve babasına, hayatın bütün mucizelerini birer birer göstermeye başladı. İzlemek hiç bir zaman bu kadar keyifli olmamıştı benim için. Şükürler olsun..Çok zamanlar hatırlıyorum, gecenin bir saatinde aniden uyanıp nefesini dinlediğimi, yalnızca emin olabilmek için yaşadığına...
Büyüyordu. Kendine hakim olmaya çalışıyordu. Önce başına, sonra omurgasına. Özgürlük, dengededeydi, dengede durmaktaydı. Önce başını tuttu, sonra sırtını. Önce bir yuvarlandı, sonra iki defa üstüste. Sonra bir ileri, bir geri.. Sonra süründü, sonra emekledi..Sırtına hakim oldukça oturmayı öğrendi. Önce destekli, sonra desteksiz. Bensiz, kendi başına.. Sıra popoya gelmişti. Popo havaya kalkarsa kalkmak kolay olacaktı. Ayağa kalktı, önce tutunarak, sonra ellerini bırakarak.. Önce birkaç saniye, sonra çokça saniyeler durdu ayakta. Sıra adımlardaydı, adım atarsa özgürlük bir adım daha ona yaklaşacaktı. Özgürlük, bir adım ötedeydi. Adım attı. Önce bir adım, sonra çok adım. Attıkça çoğaldı adımlar. Adım attıkça kısaldı Melinay'a uzak gibi gelen mesafeler.. Şükürler olsun..Melinayım, insan hayatının en büyük sıçrama yaptığı gelişim zamanını tamamladı. Minik bir bebekti, şimdi minik bir çocuk oldu. Minik bir insan olma yolunda hızla ilerliyor.Şükürler olsun..Bahar çiçeklerinin açışını seni emzirirken izlemiştim geçen sene.....

Evimizin önündeki erik ağacı gün be gün çiçek açtıkça, benim yeni baharım, kızım da gün be gün büyümüştü..İyi ki varsın, iyi ki doğdun bebeğim..İyi ki geldin, iyi ki açtın gözlerini yuvamızda güzel sonbahar çiçeğim....Öğretmenler günümün en anlamlı hediyesi, Cennetimize düşen ilk yağmur damlam...Daha çok yazarım ben bunlardan kızım çünkü sen benim herşeyimsin var mı ötesi?