O gün ne çok bekledik seni gel artık diye... Başta babacığın olmak üzere babannen, ananen, Saime ananen,Leyla halan Selma halan, Abdurrahman amcan ve hatta kuzen Canberk abin hepsi dışarda ben içerde küçük prensesimizin yolunu bekliyorduk. O sabah saat 7 de kalkıp hazırlık yapmaya başladık. Doktor amcan o gün için randevu vermiş gelin artık güzel kızımızı 24 Kasım günü alalım, normal olması için rica etmiştim onun için o gün akşama kadar suni sancı verdiler ama olmadı prenses içerde rahattın ve çıkmamak için inat ediyodun. Ve içime doğduğu gibi, olmadı normal yoldan gelmek istemedin. Ya da bilmiyorum benim fizyolojim imkan vermedi. Evet erkenden kalkıp duş aldım, senin yatağın, kıyafetlerin günler öncesinden hazırdı.Üzerimi giyinip babanla birlikte eve döndüğümüzde seninle paylaşacağımız yatağımızı hazırladık. Vakit yaklaştıkça sana kavuşma vakti yani içimdeki vuslata, tarifi senin belki bu yazıyı okuduktan sonra bile yıllar sonra anlayabileceğin mümkün olmayan garip duygularla kaplanmaya başladı. Bu heyecan falan değil bebeğim bambaşka bişey. Annemin bana dediği gibi sende anne olunca anlarsın. Sonra saat 8 gibi evden Baban, Selma halan ve Saime Ananen ile birlikte çıktık. Sonra Ananeni evden aldık koyulduk Zonguldak yollarına..Birgün gelipte bu yazıyı okurken anne neden Zonguldak diye sorarsan sorma kızım uzun hikaye...Aslında tek sebebi var tek sorumlusu var o da ilk doktorum Tolga bey. Ereğli'den Ankara'ya gitti ve böyle oldu kısacası. O arada anlatılacak çok şey var bitanem başka bir yazıda detaylı anlatırım.Yolda giderken içimdeki o tarifi mümkün olmayan duygu gittikçe kalbimi sıkıştırmaya başlıyordu.Ama dışardan gayet normal görünüyodum taki..Hastaneye vardığımızda saat 9'u geçiyodu giriş yatış işlemleri derken geldik Doğumhanenin kapısına...İşte orda bana sen gir içeri başka kimse giremez dediler. O an sanki dondum yanlız başıma nasıl yani? oldum. Ama olması gereken buydu..Korkuyodum, içimdeki duygu yerini korkuya bırakıyodu ve ben gerçekten içerde bi başıma ? Şimdi bile yazarken sana bunları tüylerim diken diken oluyor. Allah o an gerçekten içime bi soğukluk verdi vazgeçme şansım yada şımarıklık yapıp ben özel hastanede doğum yapmak istiyorum deme lüksüm yoktu. Zaten hiçbir zaman böle biri de olamadım. Belki bazı kayıplarım bundandır kimbilir..Bildiğim tüm duaları okuyarak girdim içeri kaydımı yaptırdım. Bana gir içeri üzerini soyunup doğum elbiseni giy dediler. Neyseki ebe ablalar iyi niyetli hoş insanlardı. Öğretmen olduğumu ve o günde öğretmenler günü olduğundan bitanem bana biraz daha yakın davrandılar. Ben dışarı çıkıp olan biteni anlattım ve dışardan valizimizden almam gerekenleri alıp tekrar içeri girdim hazırladılar beni kolumada suni sancı serumunu taktılar ve başladık beklemeye. Sancılar gelsin de sen gel artık diye ama saatler geçiyor ne sancı ne bir kıpırtı senden tık yok...Ben içerde yakınlarımız dışarda, ben bizi merak ettikleri için endişeler duyarken onlarda biz nasılız diye meraklandılar hemde saatlerce. En son saat 18:45'deki muayenede doktor Yasin bey Zuhalcim alalım sezeryana, açılma yok deyince soğuk soğuk ter boşaldı vücudumdan ama dedim aması yoktu akşam olmuştu çocuk oyuncağı değildi bugün olmadı yarın gelelim olamazdı.Ben babacınla konuşmak için izin isteyip doğumhanenin kapısına çıktım.Herkes şaşkınlık içinde bense gözyaşlarımı zar zor tutarak olanı anlatmaya çalıştım dilimi zorlayarak. Konuşmakta güçlük çekiyodum, beklediğim olmamış sana kavuşmak için zorlu bir yola girmem gerekiyodu.Babanla birlikte içeri girip doktorla konuştuk tekrar ve kararımızı verdik. Baban herzaman olduğu gibi beni teselli ve teskin etmeye çalışarak bu işin böyle olması gerektiğini anlatmaya çalışıyodu.Ben dik durmaya çalışıyodum ama gerçekten ilk defa bu kadar korkuyodum. Aşkım bi kez daha güç veriyor, benimse yanaklarımdan yaşlar süzülüyordu şimdi olduğu gibi ...Bi yandan yaşlarımı siliyor bi yandan beni güçlendirmeye çalışıyordu babacın bebeğim. Tamam dedim ve öpüp onu ameliyathaneye girdim. Masaya yattım, buz gibi bir oda yeşil önlüklü bir sürü insan çevremde...Yasin bey girdi içeri "Nasılsın Zuhal" dedi "İyiyim" dedim. O arada bana işlemler yapılıyor koluma narkoz falan bağlanıyordu. "Eee artık alalım şu Cadıyı annesinin öğretmenler gününü kutlasın" dedi ben "Daha bayılmadım ama" dedim "Bayılırsın sen merak etme" dedi ve .........gerisini hatırlamıyorum. Saat 19:05 'de ananen almış seni hemşirelerin elinden ameliyahanenin kapısında. Baban ile Leyla halan odamızda yatağımızı hazırlarken babana bak İlyas kızın geldi dediğinde baban çok şaşırmış. Ayılmaya başladığımda ise tek hatırladığım karnımın acısıydı ama şimdi unuttum şimdi bitanem sen yanımdasın ya artık hiç bir yerim ağrımıyor da acımıyor da......İyi ki doğdun meleğim iyi ki benim kızımsın iyi ki...
